Het is winter, de temperaturen zijn naar mening niet echt laag. Met 10 graden en een zonnetje plan ik een sessie van een nacht met mijn vismaat denny.

We hadden besloten om 3 uur te vertrekken en omdat we op een eiland gingen vissen, gingen we met een bootje. Hij deed zijn naam ere aan, het was echt een bootje we pasten er net in met spullen en al. Nog even een controle of we alles hebben en we gaan.

Na 45 minuten gevaren te hebben zijn we er bijna nog even die bocht om en dan! …… Het is niet te geloven januari en er zitten al karpervissers dus er zijn toch nog meer gekken.

We baalden want deze stek is met 2 man het beste te bevissen op het andere eiland is de ruimte beperkt maar het is niet anders en zetten koers naar onze, “nieuw gekozen” stek.

Op onze stek aangekomen beginnen de gebruikelijke werkzaamheden, de boei plaats ik op werpafstand, voor als het nachts te koud is om uit te varen. Zo wat voer erbij, en nu opschieten het wordt al wat donkerder. Nu nog even uitvaren en klaar ben ik met de hengels betreft.

Terwijl ik over het water sta te kijken bedenk ik me dat ik de wind harder is dan dat ik aan het begin dacht. Nou een beetje wind houdt me niet tegen. Ik draai me om en zie mijn vismaat denny hij had zijn hengels niet eens uit zijn foedraal. “schiet eens op” hij kijkt me aan en zegt “die dertigers komen wel ook al ben je niet zo snel” ja ja dat weet ik nu wel. Ik geloof niet dat hij begreep wat ik nou wou zeggen. Ik draai nog even een shaggy terwijl ik naar mijn vismaat hoe hij zijn rotpod op de grote keien installeer, alleen omdat hij hem zo graag recht wil hebben staan, vroeger was dat wel anders, toen stond het nog schever dan de toren van pizza. Komt zeker omdat hij nieuwe spullen heeft gekocht.

Zo ik ben tevreden, lekker zitten met een biertje. En hoor mijn vismaar roepen hij is eindelijk klaar met zijn hengels, uitvaren dan. Na een half uurtje liggen ze naar tevredenheid. Het is ondertussen al donker nu alleen de tenten nog, en gezellig samen een biertje drinken. En vertrekken later op de avond naar onze warme slaapzakken. Slapen zullen we, reken maar!

Uren verstrijken, de swingers hangen doodstil, en dat met al die wind. Alleen de brekende golfslag op de keien, een weg waar het einde nog niet in zicht is. Ik neem een getik waar op mijn tent het wordt harder, regen! Dat hadden ze niet voorspeld. Ik kan maar moeilijk de slaap weer vatten, waarschijnlijk hoor het geflapper van mijn tentzeil.

“Ik ga de boeien halen” deelde ik mede. Na een tien keer aanslingeren sloeg hij aan ( motor was nog kou).Terwijl ik onderweg was sloeg de motor af, ik weer starten, maar gewoon niet meer doen. Zo wat nu, rijden op golven waar ik zelf niet achter stond en het ergste was richting vaste kant. Aan wal aangekomen wist ik mij geen raad. Hoe moest ik nou naar het eiland, waar alles nog lag inclusief vismaat. Ik keek om me heen en zag in de verte wat liggen. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een boot was, een roeiboot en zonder eigenaar? Zal ik hem mogen gebruiken. Ik zag geen andere keus.

Op het eiland aangekomen, vertelde ik mijn verhaal, en zijn we naar huis vertrokken. Na wat uurtjes roeien waren we dan eindelijk thuis. Heb er veel van geleerd neen altijd gereedschap mee om een noodreparatie uit te voeren. Zelfs jaren erna lachen we er nog om.