Ik maak mijn wapen gereed. Richt en vuur. Mooi schot bedacht ik me nog. De karper heeft niets gemerkt, en al snel keer de vis zich naar mijn aas. Met een grote staart komt boven het water uit met een tikje op mijn dobber als gevolg. Nog een tikje en de dobber komt in beweging, klap!

Een krom getrokken hengel als gevolg en dan sta ik op trillende benen. De tegen partij verzet zich behoorlijk en ik moet geregeld obstakels ontwijken. Na enkele minuten verschijnt de witte vlag. En kan zonder problemen een net onder de vis schuiven. Een geslaagde aanval en met precisie het gevecht gewonnen.

Even een strategie verzinnen en daar hoef ik niet lang over na te denken en gooi voorzichtig enkele korsten in het water. Als ik niet bij de vijand kan komen dan lok ik hem toch naar mijn.

Na enkele minuten heeft de vis het door. En begint over de sloot enkele korsten op te slurpen. Het goed geplaatste aas moest een keer opgenomen worden door de grote bek van de vis. Alleen tijd speelde nu een rol.

Enkele minuten later was de grote schub niet meer alleen een kleine spiegel en een kleine schub waren nu ook van de partij. Wat nu, ik wou die grote, en kan het nu nog maar een beetje bepalen.

Tot slot.

Al staan de kanonnen goed gericht en je niet te zien bent in je loopgraaf. Verliezen is in dit geval niet al te erg het is geen oorlog al zou je het wel geregeld zeggen langs de waterkant. Stekken pezen en jaloezie komen geregeld voor. Maar blijf genieten dat is het voornaamste. Dit stuk is geïnspireerd door mijn vismaat Denny die voor zijn werk in Irak zit. En ik weet zeker dat hij de strijd tegen de karper weer zal oppakken.